Mad God (2021) is een experimentele stop-motion animatiefilm over… nou ja. Waar gaat die film eigenlijk over? We treffen onze gemaskerde protagonist (en dat is al veel gezegd) bij iets wat wel heel erg lijkt op de toren van Babel waar hij een soort Danteske afdaling inzet. Onderweg komt hij heel wat gruwelijke taferelen tegen – meestal met groteske wezens in dystopische decors die een hels bestaan lijden. Hij heeft klaarblijkelijk een doel voor ogen – iets met een bom in een aktetas – maar verder kan je moeilijk echt spreken van een coherente verhaallijn en de film wordt naarmate het vordert enkel vreemder. Er is overigens geen dialoog. Helemaal niks. Bitter weinig context dus om je aan vast te klampen, maar wie oplet, zal wel aanvoelen dat de maker heel wat thema’s in gedachten had zoals machtsverhoudingen binnen de maatschappij, klassenstrijd, ongelijkheid en onderdrukking of nog de menselijke neiging naar zinloos geweld. Niet bepaald om vrolijk van te worden allemaal.
Mocht je geen zin hebben in al dat deprimerend denkwerk, kan je ook gewoon u onderbewustzijn zijn gang laten gaan en u heerlijk verliezen in de abstracte en psychedelische beelden die regisseur Phil Tippett over een periode van meer dan 30 jaar bij elkaar heeft getimmerd. De Amerikaanse VFX-artiest die in een vorig leven nog meewerkte aan films als Star Wars, Jurassic Park of nog Starship Troopers is sinds 1987 (!) met dit project bezig geweest en de decennialange handarbeid is er aan te merken. Immens gedetailleerde miniaturen komen tot leven in een prachtige vormgegeven wereld waar alles verroest, doorbloed en/of ondergepoept lijkt, waar routineuze industriële activiteit schijnbaar louter dient om een permanente staat van creatie en zelfvernietiging aan te houden en waar marteling en verderf de norm zijn. Het houdt allemaal weinig steek en is bij momenten haast duizelingwekkend, maar je kan en wil geen second wegkijken.
De visuele pracht is monumentaal en bijzonder divers, maar de stijl en sfeer blijft consistent wat des te wonderbaarlijk is als je stilstaat bij hoeveel tijd hier in is gekropen. Verder getuigen ook de belichting, montage, animatietechnieken en sound design van pure vakmanschap. Het geheel doet denken aan een Tool-videoclip met knipogen naar Lewis Carroll, Stanley Kubrick, David Lynch of nog Tim Burton… maar dan met de nadruk op de walging en de uitzichtloosheid. Het is intens en verontrustend, maar tegelijkertijd kan je niet anders dan gecharmeerd aanschouwen hoeveel passie hier overduidelijk in steekt. Deze bewonderenswaardige productie bezorgde mij persoonlijk alvast een unieke en onvergetelijke cinematografische ervaring en als de hierboven beschreven elementen u niet afschrikken, is dit wat mij betreft een blinde aanbeveling. Nu, als de hierboven beschreven elementen u niet afschrikken, moet je misschien ook eens een therapeut overwegen, maar dat is een andere zaak.
