A look back at 2025

As another buzzy film year comes to an end, we at Cinestan love to look back and reflect on the films that truly stayed with us.

Stanley Berenboom:

These are my favorites — not ranked, but chosen for the way they moved, challenged, and inspired us.

Best Political Film of the Year

Ainda Estou Aqui
A chilling Brazilian political thriller that shows how frighteningly easy it is for people to disappear under a repressive regime. Powerfully acted and emotionally devastating, the film stays with you long after the credits roll.

Best Self-Contained Film

The Assessment
With striking colors and a minimal cast, this intimate science-fiction story focuses on just three people in an isolated setting. Led by a beautifully restrained performance from Alicia Vikander, the film feels original, tense, and deeply human.

Best Family Film

Sentimental Value
A true end-of-year gem that deserves every bit of praise it receives. The family drama is intense and emotionally raw, yet ultimately reminds us that survival often means holding on to one another.

Best Biopic of the Year

A Complete Unknown
Timothée Chalamet as Bob Dylan feels like a perfect match that somehow could only work this well. The film captures both the mystery and the magnetism of an artist who refuses to be defined.

Best Remake

Frankenstein
When Guillermo del Toro adapts a gothic masterpiece, you know you’re in safe hands. With a stellar cast, lush sets, and exquisite cinematography, the film fully embraces both horror and melancholy.

Best Tragicomedy

En Fanfare
A beautifully written and acted French tragicomedy that effortlessly balances humor and heartbreak. It will make you laugh, cry, and somehow do both at the same time.

Loïc Charlier:

Drie tegenvallers

Opus: Een popster met cultstatus (John Malkovich) brengt na vele jaren nieuw werk uit en nodigt naar aanleiding van de release een groep journalisten (waaronder Ayo Edibiri) uit op zijn luxe landgoed. Er hangt echter een eigenaardige sfeer en al snel gebeuren er ook verontrustende dingen. Toch duurt het wel erg lang voor de personages enigszins bezorgd geraken. Er zitten leuke ideeën in en zeker de conclusie vond ik verfrissend, maar de uitvoering greep me allerminst en enige verbinding, intrige of opwinding was volledig zoek.

Death of a Unicorn: Elliot (Paul Rudd) en zijn dochter Ridley (Jenna Ortega) zijn uitgenodigd op het luxueus verblijf van zijn rijke baas om er het weekend te spenderen. Onderweg rijden ze per ongeluk een eenhoorn dood en het lijk laden ze dan maar in de koffer. Wanneer ze toekomen, blijkt hun onverwachte cargo echter nog te leven en eens het gezelschap ontdekt dat het beest over heelkundige krachten beschikt, begint de stortvloed aan satirische sketches. Twee keer raden wat de vileine farma-magnaten van plan zijn en hoe de milieubewuste dierenvriend Ridley zich daarbij voelt. Los van een paar leuke mopjes en een aantal gore sterfscènes, beleefde ik weinig pret met deze film. De toon is onbeslist, de boodschap is niet bepaald subtiel en de afleidende CG maakte enige connectie met de erg eenzijdige personages al helemaal onmogelijk.

Mickey 17: Sci-fi satire met knappe klooneffecten, een leuke premisse, een aantal coole concepten. Alleen jammer dat het allemaal redelijk oppervlakkig blijft. Dit had mogelijk beter gewerkt indien het volledig in de richting van de absurde komedie was gegaan. Of misschien net voor superdonkere psychologische horror. Maar de toon zoals het nu is – ergens daartussen in – klikte niet voor mij. Pattinson is uitstekend. Ruffalo en Colette gaan eerder voor karikaturaal.

Negen meevallers

Conclave: Verhuld in algehele bedaardheid en decorum lijkt het gedrag van een selectie topclerici achter gesloten deuren bij het verkiezen van een gloednieuw hoofd toch bijzonder hard te lijken op dat van een bende kleuters op de speelplaats. De gebeurtenissen zijn ongetwijfeld wat hyperbolisch voorgesteld voor het dramatisch effect. Maar aan de andere kant lijkt het allemaal precies toch niet zo vergezocht. De cast is absolute grand cru met onder andere Stanley Tucci en John Lithgow en vooral Ralph Fiennes (zeg Rafe Fines – het wordt nog zo vaak verkeerd uitgesproken) die moeiteloos bezield.

Companion: Een niet onaantrekkelijke fembot in een afgelegen gigahuis ontdekt een zeker gevoel van eigenheid en zelfbehoud. Dit verrassend aangename scifi-horror deed me een beetje denken aan Ex Machina (2014). Misschien iets minder diep maar wel meer fun en met een aantal leuke wendingen. Sophie Thatcher is magnetisch.

Flow: Vloeiende camerabewegingen nemen de kijker mee op avontuur met een groepje dieren tijdens een stormvloed. Je doorkruist de woeste natuur, gaat mee kopje onder in het water en beklimt de hoogste bergtoppen om uiteindelijk te genieten van de panoramische pracht. Geen overdreven ge-antropomorfiseerde gezichtsuitdrukkingen of lichaamstaal, laat staan verbale communicatie. Enkel een ogenschijnlijk simpel verhaaltje, maar wel een dat flink wat te zeggen heeft over tolerantie en gemeenschap.

All we Imagine as Light (2024): Romantisch en ontroerend. Wel eerder aan de trage kant en ik moet bekennen dat ik aantal keer ben ingedommeld, maar het is het soort film waar dat eigenlijk wel bij past. Subtiel en dromerig, heerlijk om de draad terug op te pikken gaandeweg. De locaties zijn bijzonder goed geïntegreerd in het verhaal met Mumbai op de voorgrond. De drukte, het klimaat en de geluiden van het stadsleven creëeren een bijzonder sfeervol cinematografische beleving.

Oddity (2024): Een blinde helderziende die de brutale moord op haar tweelingzus tracht uit te klaren, trekt naar de hoeve waar de misdaad heeft plaatsgevonden. Daar komt verder ook een akelige houten mannequin aan te pas. Heb een aantal keer echt de haren in mijn nek voelen rechtstaan.

Kneecap (2024): Een Ierse hip hop band vergaart succes door in het Gaeilge te rappen en wordt zo een beetje de stem van de anti-britse beweging. Een grappige film vol druggebruik en onverstaanbaar gevloek met een killer soundtrack (uiteraard) en superenergetische regie. De personages worden trouwens blijkbaar vertolkt door de leden van de groep – die dus echt bestaat. Jeetje, hoe oud klink ik :-/

Together: Een koppel is met de jaren wat uit elkaar gegroeid. Ze verhuizen van de stad naar het platteland waar zij een job aangeboden kreeg. Hij hoopt het ooit nog te maken als muzikant. Wat stellen ze nog voor als individu en is het het waard om iets in stand te houden wat schijnbaar niet voorbestemd is? Zeer ongemakkelijke vragen. Die gepaard gaan met even ongemakkelijke beelden. In hun nieuw stekje groeien ze namelijk zowaar terug naar elkaar toe. Letterlijk dan. Een origineel concept en visuele stijl, een sterke scenario en knappe acteerprestaties van Dave Franco en Alison Brie (in het echte leven overigens ook een getrouwd koppel).

We Live in Time (2024): Een romantische drama met sterk acteerwerk van Andrew Garfield en Florence Pugh. Ze spelen een jong koppel; hij heeft een kinderwens, zij krijgt een verpletterende diagnose. Bij momenten erg triest. Uiteraard. Maar ook heel mooi en lief.

Will & Harper (2024 Netflix): Oude maten Will Ferrel en Harper Steele gaan op rondreis doorheen de VS nadat Harper zijn transitie aan Will heeft bekendgemaakt. Hun trip verloopt zoals je zou verwachten. Ontroerende gesprekken vinden plaats, maar er wordt ook flink wat afgelachen. Ze komen onderweg heel wat lieve mensen tegen. Jammer genoeg is dat niet altijd en overal het geval. Het is hoe dan ook een genoegen om het duo te vergezellen en getuige te zijn van hoe ze elk op hun eigen manier dit nieuw hoofdstuk in hun relatie een plaats geven.

Zeven topfilms:

Memoir of a Snail (2024): Een tweeling met heel veel tegenslag wordt na het overlijden van hun ouders gescheiden en elk naar een ander pleeggezin gestuurd, maar houdt per brief contact. Schitterende claymation stijl en gelukkig ook veel humor, maar zowaar nog droeviger dan Mary and Max (2008) de vorige langspeelfilm van regisseur/scenarist Adam Elliot.

Twilight Warrior: Walled in (2024):  Een vluchteling in de jaren ’80 komt toe in Hong Kong en wordt vrijwel meteen in de zak gezet door een bende criminelen. Hij vindt onderdak in Kowloon, plek van verderf en triades. Er ontstaat een strijd tussen facties wat leidt tot een aaneenschakeling van meesterlijke gevechtschoreografieën en adembenemend stuntwerk. Supercoole film met prachtige set design en een geniale sfeer.

One Battle After Another: Een indrukwekkende cast vol ervaren acteurs evenals wat jonger talent met Chase Infiniti op de voorgrond zorgen voor de wildste rit van het jaar. Ledig uw blaas alvorens aan te vangen want je bent vertrokken voor 162′ cinema en je gaat niks willen missen. Het tempo ligt hoog, de muziek is uniek en de regie van grootmeester Paul Thomas Anderson is geniaal (hemeltje, die achtervolgingsscène alleen al…). Een spannende en bij momenten verrassend grappige satire die ik beslist ga herbekijken zodra ik kan.

Black Dog (2024): Een film over de band tussen twee enorm aandoenlijke outcasts. Een zwijgzame ex-bajesklant en een eveneens zwijgzame (nou ja), opgejaagde straathond. Beetje aan de trage kant, maar het loont de moeite. Cinematografie is om vingers bij af te likken.

Chainsaw Man: Reze Arc: Het vervolg op de geprezen anime-serie levert waar elke fan op hoopte. Meer van hetzelfde. Alleen nog beter. Halverwege is een plotwending die ergens vanzelfsprekend is, maar die ik toch niet zag komen en vanaf dat punt krijgen de zintuigen zo’n 45′ lang de volle lading. De animatie is waanzinnig goed, de montage bij momenten chaotisch, maar gepaard met de energetische soundtrack (van bonkende technobeats tot hardcore metal, is het onmogelijk om uw hartslag onder controle te houden. Hypergewelddadig, obsceen, schreeuwerig en werkelijk uitputtend. Maar tegelijkertijd ook een van de meest memorabele cinematografische ervaringen van het jaar.

Train Dreams (Netflix): Een zacht, meditatief drama over een houthakker die een gezinnetje vormt, hout hakt, een huis bouwt, andere houthakkers ontmoet en verder stilletjes peinst over de evoluerende wereld rondom hem. Er gebeurt niet enorm veel, maar je wordt desondanks ontroerd onder andere door de visuele poëzie. Majestueuze landschappen baden in natuurlijk licht. De camera vangt wondermooie beelden die begeleid worden door prachtige muziek. Joel Edgerton en Felicity Jones overtuigen als koppel (en extreem schattige ouders) maar ook William H. Macy verdient applaus. Hij verdwijnt volledig in zijn korte maar fenomenale rol.