Op een avond in 2015 wordt de 25-jarige Shiori Ito die op dat moment stage volgde bij Reuters – in een bar gedrogeerd door een bekende tv-journalist. De man – tevens goed bevriend met de toenmalige premier – brengt de jongedame per taxi naar een hotel waarna hij haar later die avond seksueel misbruikt. Ito dient een klacht in bij de politie maar het onderzoek wordt telkens een halt toegeroepen wat niet zo verwonderlijk is daar Japan op de vooravond van de #MeToo-beweging klaarblijkelijk bedroevend achterstond wat betreft het erkennen en bestrijden van dergelijke zaken.
Gedreven door een bewonderenswaardige volharding en schijnbaar onuitputtelijke weerkracht beslist Ito echter om zich hier niet bij neer te leggen en doet ze beroep op haar journalistieke vaardigheden om zelfstandig onderzoek uit te voeren naar haar eigen aanranding. Doorheen de jarenlange strijd die volgt, slaagt ze er in onweerlegbaar bewijsmateriaal te verzamelen in de vorm van getuigenissen en documentatie allerhande. Uiteindelijk wordt de aanrander berecht en heeft ze en passant toch ook de hele machtsstructuur even flink door elkaar geschud. Het hele proces legde ze rigoureus vast middels een soort videodagboek wat ze later in boekvorm goot en waar ze finaal ook nog deze documentaire over heeft geregisseerd.
Het zal niet verbazen dat de film haast ondraaglijk is om uit te kijken. Beeldmateriaal van veiligheidscamera’s aan de ingang van het hotel waarop te zien is dat de man haar met veel moeite uit de wagen sleurt – zij kan zich door de intoxicatie maar amper weren. Haar beschrijving van hoe ze wakker wordt terwijl het stuk schorem nog zijn gang gaat. Zijn ‘verweer’ naar het einde van de film toe. De alomtegenwoordige neiging tot stilzwijgen, de onophoudelijke belemmering of nog de beschuldigingen jegens haar persoon zowaar. Allemaal zonder meer misselijkmakend.
Gelukkig is niet alles even zwartgallig en krijgen we ook enkele fragmenten te zien die de ziel verwarmen en hoop in de mensheid doen heropleven zoals haar analogie met de dekens tijdens de bijeenkomst met andere slachtoffers of nog het telefoongesprek met de portier. Deze mooie momenten tonen de film op z’n krachtigst en overtroeven met gemak de duisternis.
Dat Black Box Diaries finaal een prachtige en ronduit inspirerende film genoemd mag worden, kan je gerust helemaal toeschrijven aan Ito’s geestdrift. Ze is onvoorstelbaar moedig en enorm pragmatisch wat haar in staat brengt om ondanks het verpletterende trauma de koe bij de horens te vatten zonder dat je daarbij ooit het gevoel hebt dat ze zichzelf in een slachtofferrol wikkelt of vist naar schouderklopjes voor haar activistische daden. Zij wil louter dat rechtvaardigheid geschiedt en dat de status quo verandert zodanig dat dit in de toekomst niet meer gebeurt. Onwaarschijnlijk straf.
