Een stotterend Japans jongetje (Keitatsu Koshiyama) speelt ijshockey in clubverband, maar is er eigenlijk niet erg goed in en doet het ook niet speciaal graag. Op een dag ziet hij iets verder op het ijs een meisje (Kiara Nakanishi) aan het kunstschaatsen. Geïntrigeerd waagt hij zich er iets later met zijn lompe hockeyschaatsen zelf aan. De kunstschaatscoach (Sosuke Ikematsu) merkt hem op en biedt hem naast geschikter schoeisel gelijk een aantal tips. De jongen krijgt de smaak te pakken en blijkt er talent voor te hebben. Coach neemt hem dan maar onder zijn hoede en beslist de twee samen een routine te laten inoeferen ter voorbereiding op een dubbeltoernooi dat een maand later plaatsvindt. Hormonen doen de rest…
Scenarist/regisseur Hiroshi Okuyama charmeert met een eenvoudig coming of age verhaaltje vol tedere interacties en onuitgesproken gevoelens. De zachtheid wordt benadrukt door prachtige cinematografie vol lichtblauw, roos en andere pastelkleuren (van mantels en sjaals tot wagens, bruggen, gevels en zelfs een asbak op een terras). Al dit moois baadt in rustgevend sneeuwtapijt en warme zonlicht waardoor het geheel aanvoelt als een herinnering uit het verre verleden. De zorgeloze knusheid der kalverliefde piekt wanneer de twee op een verloren moment hun routine vrijwel foutloos uitvoeren op de verlaten en zonovergoten ijspiste en na afloop in alle stilte even terug op adem moeten komen (enerzijds door de inspanning, maar misschien toch ook vooral omdat hun hart sneller slaat). Tien op tien.
In de laatste act wordt de sereniteit toch enigszins verbroken bij een (niet zo verwonderlijke) onthulling en vooral de reactie die hierop volgt. Het is een beetje een onverwachte kronkel in het verhaal, maar de thematiek is relevant en elegant behandeld. Een stille buiging is binnen de context van een welbepaalde scène enorm veelzeggend en creëert een van de krachtigste beelden uit de hele film. Ik zou zo het scherm in willen duiken en knuffels beginnen uitdelen. Très cute.
