De introverte Bear (Michael Johnston) heeft een crush op zijn jeugdvriendin Nikki (Inde Navarrette) waarmee hij samen met zijn werkcollega’s regelmatig afspreekt. Na de zoveelste potentieel romantische interactie die hopeloos nergens toe leidt, koopt Bear een ‘One-Wish-Willow’ in een winkeltje – een soort stokje die je moet breken om een wens te laten uitkomen. Niet veel later waagt hij z’n kans, maar dat gaat hij zich uiteraard snel betreuren.
Er zijn van die films waarbij je best zo weinig mogelijk over opzoekt voor dat je ze bekijkt. Zonder voorkennis ontdekken waar de plot je naartoe brengt, versterkt het effect en maakt de ervaring des te leuker. Obsession is absoluut zo’n film. Veel meer van het verhaal wil ik dus niet verklappen, maar neem het van mij aan; dit is geen doorsnee popcornprent en absoluut iets wat je in een gevulde cinemazaal wil meemaken. De film is in september ’25 op het Toronto Film Festival in premiere gegaan en daar meteen enorm goed onthaald en inderdaad ook op het sluitingsdag van BIFFF ’26 was het publiek laaiend enthousiast. Ik ga voorzichtig om met straffe uitspraken, maar… dit is zowaar een van de beste horrorfilms die ik ooit heb gezien.
Regisseur/scenarist/monteur Curry Barker is een dus naam om te onthouden. Zijn 62′ durende found footage-horrorfilm Milk & Serial (2024) had – met een productiebudget van minder dan duizend USD – al indruk gemaakt maar is wegens gebrek aan interesse door distributeurs uiteindelijk gewoon gratis op YouTube verschenen (niet toevallig het platform waar Barker zijn carrière uitbouwde). Ook nu imponeert de jonge Amerikaan door zijn nieuwste – deze keer wel een volwaardige langspeler die op 13/mei overigens in de zalen verschijnt – in te blikken voor een miljoen USD, een peulenschil, zeg maar, en nu al gegarandeerd een financieel succes gezien de buzz die er rond de film hangt.
Zoals wel vaker het geval is, zijn er meerdere elementen die bijdragen tot het succes. Allereerst valt het talent van de filmmaker niet te ontkennen. Hij neemt zijn tijd om personages op te bouwen die echt overkomen. Ze vertonen gebreken, maar je geraakt er aan gehecht en wil weten wat er met hen zal gebeuren. Verder bouwt Barker geleidelijk de spanning op door net voldoende informatie aan te bieden zonder dat je daarbij alles met de paplepel binnenkrijgt en op de juiste momenten een flinke portie duisternis te injecteren. Hij doseert uitstekend en weet hoe hij het tapijt van onder uw voeten moet wegtrekken. Let op het gebruik van schaduw en elementen op de achtergrond. Zeer genietbaar allemaal. Barker weet wat hij wil bereiken en slaagt daar moeiteloos in. Zijn aanpak voelt erg fris en de wendingen zijn dan ook enorm doeltreffend.
Om niet te veel weg te geven, hou ik dit laatste beknopt, maar kan ik het niet laten om toch heel even de prestatie van de twee hoofdrolspelers aan te kaarten. Hemeltje lief, wat zijn ze overtuigend. Het zijn (om zeer verschillende redenen) erg gelaagde rollen en beide acteurs gaan er volledig voor en overtuigen van begin tot eind. Navarrette in het bijzonder blies me werkelijk van m’n sokken. Ga dat zien!
