Het proces in Montreal van seriemoordenaar Ludovic Chevalier (Maxwell McCabe-Lokos) die terechtstaat voor de moord op drie tienermeisjes krijgt heel wat media-aandacht en wakkert ook bij Kelly-Ann (Juliette Gariépy) een ietwat ongezond interesse. Zij staat elke dag vroeg aan te schuiven aan het justitiepaleis om er zeker van te zijn een plaats te kunnen bemachtigen in de rechtzaal. De aanleiding voor die obsessieve fascinatie vormt de kern van deze door Pascal Plante geschreven en geregisseerde psychologische thriller. Hoewel Kelly-Ann’s beweegredenen niet meteen duidelijk zijn voor de kijker, voel je vrijwel onmiddellijk de onbehaaglijke sfeer waardoor haartjes achteraan je nek al snel rechtop staan.
Een ijzingwekkende begingeneriek gecomponeerd door Dominique Plante (broer van) op kille beelden van onze protagonist die zich ‘s morgens linea recta naar het gerechtsgebouw begeeft allemaal door een blauwe filter en rode font mondt uit in een imponerende scène waarbij de openingsverklaring van de rechter, de pleitbezorger en de aanklager meteen duidelijk stellen waar het om draait. Dit is een heel ernstig dossier met uiterst verstorende elementen van brutaal geweld. Juryleden die zich niet in staat voelen om hiermee om te gaan, nemen beter meteen afstand van de rechtstaak, luidt het.
Zo weet je als kijker gelijk wat je te wachten staat; een bijzonder realistisch en meedogenloos drama die nog dagenlang door je hoofd zal nazinderen. Opmerkelijk is wel dat de film geen enkel expliciet beeld toont. De daden worden in detail beschreven en er wordt meermaals uitdrukkelijk naar videobeelden verwezen die de dader zelf heeft gemaakt en uitgezonden op het internet, maar de filmmakers geven niet toe aan de nieuwsgierigheid van de kijker. Ze laten juist diens verbeelding de vrije loop en dat werkt uitstekend. Emotionele uitbarstingen van de betrokkenen tijdens hoorzittingen, persconferenties of nog televisie-uitzendingen liegen er natuurlijk niet om.
Naast de krachtige vertolkingen over heel de lijn, moet ik toch ook even het scenario bewieroken. De benadering van een aantal klassieke thema’s als schuld vs onschuld, waarheid vs verzinsel of nog hoe de media de neiging hebben om de massa in het openbaar arena reeds een vonnis te laten vellen ongeacht waar de experts achter gesloten deuren zich wekenlang over buigen, maken van Les Chambres Rouges een regelrechte treffer. Toch is het vooral de verkenning van het ‘Dark Web’ met onder andere de titulaire ‘Red Rooms’ of nog de manieren om middels online gokspelen en allerhande cryptotransacties aan onbereikbare informatie en onrechtmatige content te geraken die de film zo fascinerend maakt.
