Matt (Matt Johnson) en Jay (Jay McCarrol) trachten al zeventien jaar voor hun muziekgroep Nirvanna the band een optreden te scoren in The Rivoli, een club in Toronto. Ze komen keer op keer met de meest waanzinnige plannen op de proppen om dit gerealiseerd te krijgen, maar er loopt telkens iets mis waardoor alles in het water valt. Tijdens de zoveelste wanhopige allerlaatste poging, loopt het vreselijk verkeerd en komen de twee terecht in 2008, het jaar waar dit allemaal begon. Meer van het plot moet je op voorhand niet opzoeken – het is een waar genoegen om te ontdekken hoe het verder allemaal verloopt. Wat ik wel nog kwijt wil, is dat dit zonder meer een van de grappigste en meest vindingrijke komedies is die ik in mijn leven heb gezien. Gene zever.
Er zijn verscheidene factoren die bijdragen tot het succes van deze charmante low-budget mockumentary. Alles begint natuurlijk bij een goedgeschreven scenario en uitstekende vertolkingen maar wat mij vooral is bijgebleven is de verwerking van oudere opnames in deze recente productie. De film is namelijk het vervolg op een internet-en televisiereeks van eind de nillies wel degelijk en ze hebben heel wat ongebruikt materiaal weten te integreren in dit verhaal. Hadden ze destijds al plannen om decennia later verder te gaan? Of hebben ze eerder vakkundig hun script neergepend rond stukken die ze nog hadden liggen? Ik zou het niet weten, maar het resultaat is werkelijk briljant te noemen. De montage verdient hierbij ook zeker een eerwaardige vermelding. Erg straf hoe alles zo bevredigend in elkaar klikt. En ja. Ze slagen er ook in om haast ongemerkt diepe ontroering teweeg te brengen. Deze dolle rit bezorgde me bij momenten zowaar een krop in de keel. Had ik niet zien aankomen, maar het maakt het geheel des te straffer. Verder zijn er een groot aantal sequenties die guerilla-style zijn ingeblikt. Dit betekent dat er in het openbaar is gefilmd zonder dat daar acteurs (of vergunningen) aan te pas komen – denk aan Borat (2006), maar dan een pak subtieler. Heel wat reacties zijn daardoor oprecht en dat vleugje realiteit vertaalt zich in een intensere kijkervaring. Je zal je meermaals afvragen hoe ze er in godsnaam in zijn geslaagd om specifieke beelden te kunnen maken. Ik hoop alvast op een Blu-Ray met behind-the-scenes reportages of een uitgebreide making-of.
Het is altijd een delicate zaak om een waardeoordeel te vellen over een film (of kunst in het algemeen). Humor in het bijzonder kan erg subjectief zijn en zeer uiteenlopend onthaald worden. Iedereen heeft een unieke achtergrond en persoonlijkheid en dus ook een eigen voorkeur en verwachting. Sommige aspecten van een filmproductie (zoals technische vaardigheid, zorg, consistentie, …) kunnen min of meer objectief beschouwd worden en wanneer een ‘slechte film’ door ongelukkige timing, gebrek aan budget, talent, passie, etc., toch het daglicht ziet, zullen filmrecensenten en cinemabezoekers niet aarzelen om hun mening kenbaar te maken. Maar zelfs dan zal je altijd voor-en tegenstaanders hebben omdat er eindeloos gediscussieerd kan worden over de intentie van de maker en het hoogstpersoonlijk effect van het werk op elk individu. Opvallend is dat Nirvana the Band the Show the Movie tot dusver alvast een mooi voorbeeld lijkt van de andere kant van het spectrum – een film die overal door iedereen wordt omarmd en bedolven onder het lof en dat verwarmt mijn cinefiel hartje. Beleef dit met een grote groep zodra je kan. Het behoort wat mij betreft tot het allerbeste uit de BIFFF-selectie dit jaar en was werkelijk een onvergetelijke ervaring. Ik kan niet wachten om dit opnieuw te bekijken.
