Timothée Chalamet is een uitstekende acteur, maar misschien nog belangrijker: hij is ook een echte filmster. Eén van die zeldzame acteurs die mensen opnieuw naar de bioscoop lokken, zelfs voor eigenzinnige films die normaal gezien minder aandacht zouden krijgen. Dat is opnieuw het geval met Marty Supreme, een film die qua toon en absurditeit zo uit de koker van de Coen Brothers had kunnen komen.
Het verhaal speelt zich af in de jaren vijftig en volgt Marty, een pingpongkampioen in een tijd waarin tafeltennis nog niet echt als een serieuze of competitieve sport wordt gezien. Marty is echter geobsedeerd door succes: hij wil de beste van de wereld worden en niets of niemand mag hem daarbij in de weg staan. Wanneer hij geld nodig heeft om zijn droom — een reis naar Japan — te financieren, begint een chaotische tocht waarin verschillende bizarre verhaallijnen samenkomen.
Marty moet zich een weg banen door een wereld vol excentrieke figuren: een oudere filmster met wie hij een affaire heeft, een rijke pennenverkoper, zijn eigen familie en tal van andere kleurrijke personages. Het verhaal krijgt daardoor bijna iets van een moderne odyssee, waarin Marty steeds opnieuw morele grenzen moet overschrijden om zijn doel te bereiken.
De film is geregisseerd door Josh Safdie, die hier opnieuw zijn eigen weg gaat. Hoewel hij vaak samenwerkt met zijn broer Benny Safdie, is dit niet de eerste keer dat hij solo een project maakt. Zijn energieke stijl blijft herkenbaar: snel, chaotisch en vol onverwachte wendingen.
Het scenario is losjes geïnspireerd op het leven van een echte pingpongkampioen, een project dat Safdie en Chalamet al sinds 2018 wilden realiseren. Chalamet heeft zich in die periode intensief voorbereid en zelf pingpong leren spelen, wat de sportscènes een verrassende geloofwaardigheid geeft. De Japanse kampioen in de film wordt bovendien vertolkt door een echte dove pingpongspeler, wat een authentiek detail toevoegt.
Ook de bijrollen zijn sterk, met onder meer Gwyneth Paltrow als een glamoureuze maar licht tragische filmster en Odessa A’zion als een van de opvallende nieuwe gezichten. Eén waarschuwing is echter op zijn plaats: kijkers die erg gehecht zijn aan honden zouden zich best voorbereiden, want een bepaalde scène kan voor dierenliefhebbers behoorlijk traumatiserend zijn.
Marty Supreme is een eigenzinnige, kleurrijke en vaak absurd grappige film die bewijst dat originele verhalen nog altijd een plaats hebben in de hedendaagse cinema. Dankzij Chalamets charisma en Safdie’s energieke regie blijft het een wilde, onvoorspelbare en bijzonder onderhoudende rit.
