In Jay Kelly speelt George Clooney een overdreven versie van zichzelf: ijdeler, egoïstischer en zelfgerichter dan zijn publieke imago. Toch blijft het een boeiende inkijk in het leven van een acteur die alles lijkt te hebben, maar innerlijk met een zekere leegte worstelt. De film verrast niet echt, maar dat lijkt ook niet de ambitie te zijn.
Het verhaal kabbelt rustig voort en voelt meer als een karakterportret dan als een plotgedreven film. Na de dood van een vriend en een confronterende ontmoeting met een oude, jaloerse kennis begint Jay zichzelf opnieuw in vraag te stellen. Op een bepaalde leeftijd dringt de balans zich op: wat heeft hij opgebouwd, wat heeft hij verloren, en welke leegte is er onderweg ontstaan?
Clooney levert een mooie, ingetogen acteerprestatie. Ook Adam Sandler is sterk en brengt een onverwachte kwetsbaarheid in het verhaal.
Regisseur Noah Baumbach maakt er een warme, bedachtzame film van en duikt zelf ook even op in een kleine rol als regisseur. Greta Gerwig, zijn vrouw, is eveneens te zien in de film — het is trouwens al een tijd geleden dat ze nog als actrice op het scherm verscheen, wat haar aanwezigheid hier extra bijzonder maakt.
Trouwens de film brengt een heel leuke cast samen waarin we ook Laura Dern, Emily Mortimer (die mee de script schreef) , Jim Broadbent, Riley Keough, Billy Crudup, Patrick Wilson, Eve Hewson en Stacy Keach.
Jay Kelly is geen film die grote verrassingen biedt, maar wel een rustige, melancholische reflectie over ouder worden, spijt en zelfinzicht.
