0

Review Dream Scenario

Paul Matthews is een universiteitsprofessor die haast overnacht een heuse sensatie wordt
wanneer mensen en masse over hem beginnen te dromen. Het duurt niet lang of
commerciële prospecten doen zich voor en hij ziet daarin een kans om zijn (tot heden
ongeschreven) boek gerealiseerd te krijgen.
De Noorse regisseur/scenarist Kristoffer Borgli komt met een sterk concept voor de dag en
bouwt daar ook verstandig op voort. Naargelang het verhaal zich ontvouwt, vliegt de toon
een beetje alle kanten uit maar dat houdt ergens wel steek. Sommige ontwikkelingen kan je
enigszins zien komen, anderen zijn dan weer briljant bedacht en uitstekend uitgevoerd en
elke scène is op z’n allerminst alvast intrigerend.
Het ander element dat van Dream Scenario een succes maakt is, de perfect gecaste
hoofdrolspeler Nicolas Cage. De Amerikaanse acteur heeft een professioneel parcours
afgelegd dat – zacht uitgedrukt – opmerkelijk kan worden genoemd en niet iedereen is een
even grote fan, maar zijn veelzijdigheid en toewijding zijn ontegensprekelijk. Ook in deze
film treedt hij met veel plezier buiten eenieders comfortzone. Er is een specifieke sequentie
waarbij hij de droom van iemand helpt te reconstrueren in het echt. De kijker heeft echter
iets daarvoor de droom in kwestie uitgebeeld gezien maar uiteraard loopt het in
werkelijkheid heel anders af. Deze erg meta scène speelt dat contrast zeer goed uit en is
bijzonder geestig.

Maar uiteindelijk toch vooral enorm ongemakkelijk net zoals de rest van de film overigens.
Paul is op zich geen kwaaie gast en hij heeft al helemaal geen controle over wat hem
overkomt – in se is hij volkomen onschuldig – maar toch kan je als kijker slechts weinig
medeleven opbrengen omdat hij simpelweg niet bepaald een fijn persoon is. Zijn houding is
vrijwel meteen opportunistisch en opschepperig en uiteraard duurt het ook niet lang voor
de situatie volledig ontspoort waarna hij zich al snel een slachtofferrol aanmeet en al
helemaal geen sympathie meer opwekt.
Dit is vrij onconventioneel en beslist een gewaagde keuze, maar Cage en Borgli slagen er
wonderwel in om hier een evenwicht in te vinden dat werkt en aanzet tot enige introspectie
wat de film des te interessanter maakt.

Loïc Charlier

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *