0

Review Sound of Freedom

Een voormalig federaal agent, Tim Ballard, onderschept aan een grenspost het voertuig van een kindersmokkelaar met een ontvoerd jongetje aan boord. Tim kan het kind herenigen met zijn vader en maakt er zijn heilige missie van om ook de zus – die eveneens ontvoerd is – op te sporen en terug thuis te brengen. Het onderzoek leidt hem tot de kern van een grootschalig kidnapping-netwerk dat tot diep in de Colombiaanse jungle reikt. Sound of Freedom bekijken is een ongemakkelijke ervaring. Het schijnbaar waargebeurd verhaal (of toch geïnspireerd op ware feiten) is uiteraard erg verontrustend en walgelijk, maar jammer genoeg is vooral de film op zich redelijk cringe.

Natuurlijk veroorzaakt het een hevige reactie wanneer je beelden toont van kindjes die van het straat worden geplukt, per zeevrachtcontainer naar het buitenland verscheept en daar verhandeld aan het goorste gespuis dat je kan bedenken. Het zijn dingen waar je liever niet aan denkt, maar het is wel een realiteit die aandacht verdient en het is choquerend om met concrete voorbeelden (uit het echte leven gegrepen) geconfronteerd te worden. Alleen is het niet nodig dat elke scène dit gevoel uitbuit want dat weegt onnodig door en staat vooral in de weg van andere aspecten van de film.

Verder helpt het ook niet dat je het als kijker allemaal moeilijk serieus kan nemen (terwijl de film juist heel ernstig tracht te zijn) voornamelijk door hoe de held van dienst wordt voorgesteld. Tim Ballard is de archetypische Amerikaan. Een godvrezende man met een van de zwaarste jobs op de planeet. Hij is gepijnigd, maar zwijgzaam, stoïcijns en immer zelfopofferend met een intense blik naar de horizon aan het staren terwijl wat Spaanse gitaargetokkel op de achtergrond nog een scheutje gravitas toevoegt. De slechterikken zijn even karikaturaal. Het deed me meermaals denken aan Team America: World Police (2004) of eender welke Chuck Norris-prent uit de jaren ’80. Behoorlijk ridicuul dus en bovendien biedt het hoofdrolspeler Jim Caviezel die het op zich wel keurig doet weinig om mee uit te pakken.

Jammer allemaal want ik twijfel er niet aan dat de makers erg begaan zijn met de zaak en oprecht wensen dat de hele wereld hun film ziet en dat er een einde komt aan de horror. Caviezel zelf is klaarblijkelijk ook erg betrokken in de hele campagne en maakt tijdens de aftiteling een geëmotioneerde oproep om de film zo veel mogelijk te promoten, maar net dat werkt allemaal een beetje averechts. Ze lijken te denken dat dit een heuse revelatie is en vinden het precies nodig om de boodschap er in te hameren alsof zij als enigen op de wereld de onrechtvaardigheid ervan inzien. Het is niet de aanpak waar ik voor zou hebben geopteerd. Maar kijk. Het is ondertussen wel de eerste onafhankelijke film die sinds de lockdown een box office haalt van boven de 100 miljoen dollar. De teller staat momenteel op 217 miljoen (en met een budget van 15 miljoen kan dat gerust een succes genoemd worden) dus dat hebben ze alvast goed gedaan.

Loïc Charlier

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *