0

Netflix-review: Arcane (League of Legends)

Arcane is een computergeanimeerde serie van Netflix gebaseerd op de erg populaire MOBA (Multiplayer Online Battle Arena) League of Legends wat op zich een soort uitbreiding is van het befaamde RTS (Real Time Strategy) videospel genaamd Warcraft III uit 2002. In deze action-adventure fantasy krijgt… Hé, wacht. Neen. Kom terug. OK. Sorry, sorry. Ik zal opnieuw beginnen. Wees gerust, voorkennis van het ietwat nerdy bronmateriaal of beheer van de bovenvermelde acroniemen is helemaal niet vereist – je mist hoogstens wat knipoogjes links en rechts. Wat je wel meekrijgt, is zowaar een van de knapste reeksen van de voorbije jaren. Serieus.

De setting is op het eerste zicht vrij courant. Piltover is een utopische en technologisch geavanceerde deel van de fictieve stad waar het verhaal zich afspeelt. Het is bevolkt door academici en wetenschappers, diplomaten en andere welvarenden die allen bescherming genieten van ordehandhavers gekend als ‘Enforcers’. Daartegenover ligt Zaun, de vervuilde ‘Undercity’, waar men de minderbedeelden aantreft die ondanks de onderdrukking trachten te overleven met bitter weinig middelen of enige hoop op een betere toekomst. Het loopt er vol verslaafden en criminelen, maar je vindt er ook gewoon de mensen die hier zijn geboren en nooit een ander leven hebben gekend. Het spreekt voor zich dat er onrust heerst tussen beiden stadsdelen en dit schept – u had het al geraden – flink wat voer voor spanning en drama.

Ook de thema’s die aan bod komen, zijn behoorlijk gevestigd. Socioeconomische ongelijkheid, politieke machtspellen, de potentiële wonderen van een mysterieuze technologie evenals de monumentale dreiging die ermee gepaard gaat, afgunst, manipulatie en verraad, maar eveneens vriendschap, voortgang, broederlijkheid en opoffering. Niks baanbrekends, maar het blijven onderwerpen die tot de verbeelding spreken en die in handen van getalenteerde schrijvers erg veel kunnen teweegbrengen.

Wat Arcane vooral verheft tot ver boven de pieken van wat televisie doorgaans te bieden heeft, is de uitvoering. Het is duidelijk dat de makers alle onderdelen van de reeks de nodige aandacht hebben geschonken waardoor elk beeld die je ziet, elke klank die je hoort en elke gevoel die je ervaart zonder meer volmaakt is. Je krijgt aaneenschakeling van sterke scènes die strak geregisseerd en magnifiek geanimeerd zijn. De stemacteurs zijn niet de minste en hun prestatie doet natuurlijk al heel wat, maar de manier waarop de interactie tussen de personages ook middels subtiele gezichtsuitdrukkingen en bijzonder realistische lichaamstaal wordt uitgebeeld, heeft een enorme impact op het finale resultaat. Daardoor kan je als toeschouwer heel wat oppikken, zonder dat alles expliciet gezegd hoeft te worden (en is het ook zeer fijn om de serie te herbekijken wanneer je weet hoe het allemaal afloopt). Voorts contrasteert de retrofuturistische architectuur in de zonovergoten Piltover mooi met de duistere en ongure sfeer die de neonverlichte steegjes van de ‘Undercity’ uitstralen en in parallel hiermee heb je de gedragingen, kledij en taalgebruik van de respectievelijke populaties die zonder meer kloppen. De vloeiende camerabewegingen, verstandig gedoseerd gebruik van slow-motion en andere übercoole effectjes en efficiente editing vervolledigen het plaatje. Het mag gezegd, vanuit een artistiek en filmtechnisch standunt is Arcane onberispelijk.

Het beste moet echter nog komen. Hemeltje lief. De personages zijn zo. Goed. Geschreven. Alles van de  manier waarop ze worden geintroduceerd tot ieders motivatie en de onderlinge dynamieken die daaruit voortvloeien, is simpelweg meesterlijk gebracht. Hun daden blijven consequent doorheen de tijd, maar tegelijkertijd slagen de schrijvers er in om wendingen te integreren die verrassen en gelaagdheid injecteren, zonder daarbij te vloeken met wat ervoor kwam. De ontwikkeling is bevredigend omdat ze steek houdt en je hebt nooit het gevoel dat een scène of stuk dialoog is toegevoegd louter om het plot vooruit te helpen. Zo onstaat er naadloos een emotionele band met een heleboel personages wat doorheen de negen afleveringen meermaals resulteert in een bijzonder krachtige ontlading.

Hou uw hart vast, het zal op de proef worden gesteld. En dat voor een videospeladaptatie. Wie had dat verwacht?

Loïc Charlier

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *