Tienerbroer en zus Andy en Piper (respectievelijk gespeeld door Billy Barratt en Sora Wong) worden wees wanneer ze hun vader – verzwakt door een chemokuur – dood aantreffen in de douche. Kinderbescherming plaatst hen bij een ogenschijnlijk zachtaardige zij het nogal eigenaardige pleegmoeder genaamd Laura (Sally Hawkins) en haar zwijgzame pleegzoon Oliver (Jonah Wren Phillips). Het is meteen duidelijk dat er van alles niet pluis is. Laura lijkt vooral geïnteresseerd in Piper wat des te zorgwekkend is wanneer ze onthult dat ze een biologische dochter had genaamd Cathy die in het zwembad in de tuin is verdronken. Verder doet ze van in het begin erg minachtend tegenover Andy en ook haar houding jegens Oliver roept vragen op – om niet te spreken over het gedrag van Oliver op zich. Alles wijst er op dat Laura een soort demonisch ritueel wenst uit te voeren waarin ze allemaal een welbepaalde rol spelen.
De drie jonge acteurs doen het uitzonderijk goed gezien hun leeftijd en de aard van het werk dat van hen gevraagd wordt. Maar het is toch vooral Sally Hawkins die een speciale vermelding verdient. Ik kende haar voornamelijk uit Del Toro’s The Shape of Water (2017) en de Paddingtonfilms dus dit is echt wel een ander uiteinde van het spectrum, Haar personage wordt voorgesteld als een ervaren maatschappelijke werker gespecialiseerd in kinderpsychologie en aanvankelijk kan de actrice dus ook hier uitpakken met haar zachtheid en die prachtige glimlach. Alleen wordt dat fel gecontrasteerd wanneer ze haar ware aard laat zien. Laura is manipulatief, oneerlijk en gevaarlijk. Behoorlijk gestoord dus, maar daarnaast gaat ze ook gebukt onder rouw en schuldgevoel. Het is een veeleisende rol en ze levert een zeer overtuigend en werkelijk huiveringwekkende prestatie af die je gegarandeerd de stuipen op het lijf zal jagen.
De tweede worp van de regisserende tweeling Danny en Michael Philippou is een zelfzekere en veelbelovende toevoeging aan hun filmografie. Ze maakten wederom een brutale en intense horrorfilm, maar het is wel een heel ander beestje dan hun eveneens uitstekend en bijzonder energetisch debuut Talk To Me (2022). Het ritme van Bring Her Back is iets trager en de film is uitdagender dan hun vorige. De makers nemen hier hun tijd om de personages en de situatie voor te stellen zonder dat daarbij alles proper wordt uitgelegd. Het is dus aan de kijker om geduldig te zijn en goed bij de les te blijven. Maar geen paniek, je zal de puzzel in grote lijnen kunnen leggen ook al heb je niet alles opgevangen. Bovendien laat de ervaring hoe dan ook een enorme indruk achter. Vooral de tweede helft van de film bezit een aantal walgelijke en bijzonder doeltreffende sequenties die voor altijd op uw netvlies gebrand zullen staan. Daarnaast is het verhaal mogelijk nog donkerder en ook erg droevig waardoor het nog langer aan je ziel blijft plakken. Wie zich graag verdiept in symboliek en onderliggende boodschappen zal overigens smullen van alles wat deze film te bieden heeft – zoek na afloop beslist de breakdownvideo van youtuber spookyastronauts.
