Trumbo is een fascinerend personage uit een intrigerende tijd. De jaren vijftig waren tijden die de VS liever vergeten. Nochtans er is genoeg materiaal om er goede films mee te maken. “Goodnight and Goodluck” (2005) van George Clooney en “The Front”(1976) van Martin Ritt met Woody Allen waren prachtige films.
Dalton Trumbo, verantwoordelijk voor de scripts van o.a. Spartacus en Roman Holiday, behoorde in de jaren dertig en veertig tot de meest succesvolle scenaristen van Hollywood. Eind jaren ’40 kwam hier een einde aan toen de HUAC (House Committee on Un-American Activities) binnen Hollywood een onderzoek begon naar sympathisanten van het communisme.
Jay Roach is vooral bekend voor zijn komedies zoals “Meet the Parents” en “Austin Powers: International Man of Mystery” , maar Roach toonde zijn kwaliteiten voor drama met enkele interessante politieke films die hij draaide voor HBO. In deze film probeert hij met een ernstig onderwerp toch een breed publiek te bereiken door niet te diep te gaan in het onderwerp en de politieke implicaties van het communisme vervolging in de VS. Het verhaal draait eigenlijk helemaal rond Trumbo en hoe hij dit verschrikkelijk tijdperk beleefde. De film kiest voor de persoonlijke benadering en daarom is de prestatie van Bryan Cranston van groot belang. Cranston is formidabel als de eergierige patriot die door zijn politieke denken opzij wordt gezet. De veelzijdigheid van Cranston is altijd al befaamd geweest en Cranston is weeral uistekend. Het is daarom geen verrassing dat hij dit jaar genomineerd is geweest voor een Oscar. Het leuke aan de film is natuurlijke de bijrollen van befaamde Hollywood celebrities, gespeeld door acteurs die evenwel niet hun charisma bezaten: John Wayne, Otto Preminger, Kirk Douglas, Edgar G. Robinson enz.We zouden ook graag de prestaties van Helen Mirren, Michael Stuhlbarg en John Goodman loven hoewel ze niet enorm veel ruimte krijgen in de film. “Trumbo” is de moeite waard zeker voor de prestaties van Cranston en het uitstekende scenario (John McNamara).
