n deze tedere verfilming van de Amélie Nothombs roman Métaphysique des Tubes (2000) ontdekken we de wereld door de ogen van Amélie (Loïse Charpentier), een tweeënhalf-jarige meisje met een kanjer van een godcomplex en de dochter van een koppel Belgische expats in Japan eind jaren ’60. Haar relatie met haar oudere broer André (Isaac Schoumsky) is aanvankelijk wat stroef, maar ze ontwikkelt wel een hechte band met haar grootmoeder Claude (Cathy Cerda) die een tijdje bij hen verblijft en ook met haar oppas Nishio (Victoria Grobois) met wie ze wel eens op avontuur trekt in de tuin en die haar verhalen vertelt over haar verleden.
Geen andere film tot dusver kon wat mij betreft beter oproepen hoe het was om het leven te ervaren als kind. Zo vinden doorheen de relatief korte duur (77′) een aantal gebeurtenissen plaats (de witte chocolade van Claude, het gesprek tussen Nishio en de huisbazin in de tuin, het bokaal op het strand) waarbij sommige onbeduidender lijken dan andere – maar zien we vooral hoe deze voor een jonge geest soms erg bepalende belevingen kunnen zijn. Het is een verfrissend perspectief dat de meeste kijkers ongetwijfeld zal charmeren. Naarmate we ouder worden, nemen onze herinneringen andere vormen aan of verdwijnen ze zelfs in de vergetelheid. Wanneer je zelf kinderen krijgt, wordt het vervlogen geheugen soms terug aangewakkerd. Deze film doet precies iets gelijkaardig en dat wikkelde bij mij alvast krachtige emoties los waarbij hier en daar zelfs een traantje moest weggepinkt worden. Overdreven melodramatisch zou ik de film nochtans niet noemen. Het is eerder de pracht die ontroering veroorzaakt.
De visuele stijl is wel even wennen. Sommige elementen ogen wat minimalistisch, maar er zijn ook droomachtige sequenties die barsten van de verbeelding evenals een aantal knap geconstrueerde composities die niet alleen visueel intrigeren, maar ook betekenisvol zijn binnen het verhaal. Amélie et la Métaphysique des Tubes is een schattige, poëtische film met een unieke stijl die mij uiteindelijk vooral deed hunkeren naar een knuffel van mijn kinderen – wat de eerstvolgende ochtend dan ook meteen werd geïnd. Ronduit betoverend.
