0

The long lost review by Loïc: Kimi no Na wa (Your Name)

Vier jaar geleden verscheen de Japanse anime Kimi no Na wa. (Your Name) geschreven en geregisseerd door Makoto Shinkai. Ik zag hem pas voor het eerst dit jaar – op een koude winternacht thuis in de zetel op m’n eentje – en werd volledig omver geblazen. Diezelfde week stemde mijn wederhelft toe om hem samen met mij te bekijken. Een paar dagen terug was ook mijn beste vriend aan de beurt. Ik heb er in retrospect misschien wat obsessief op gestaan, maar gelukkig waren beiden het wel met me eens. Your Name is een pareltje en het was het aandringen waard. Ik acht de kans dan ook groot dat ik hem nog eens bekijk voor het jaar om is.

Doorgans hou ik weinig rekening met spoilers (zeker wanneer het subject ter bespreking al jaren oud is), maar in dit geval beperk ik de beschrijving toch liever tot een minimum. Je weet maar nooit. De film vertelt het verhaal van Taki, een jongeman uit de grootstad die plots wakker wordt in het lichaam van Mitsuha, een jong meisje uit het platteland. Na een dag in haar schoenen te hebben geleefd, keert hij weer in zijn eigen lichaam. Hetzelfde blijkt aan haar kant te gebeuren. Een tijd lang worden ze op deze manier in en uit elkaars leven gehaald. Wanneer ze ontwaken, vervaagt de herinnering echter snel waardoor ze moeilijk vat krijgen op wat er met hen gebeurt dus beginnen ze aanwijzingen achter te laten om zo te weten te komen wie de andere persoon is, wat er juist speelt en waarom. Zonder de ander ooit te zien, geraken ze aan elkaar gehecht en wanneer het fenomeen plots ophoudt, beslist Taki Mitsuha op te zoeken. Uiteraard blijken sommige dingen niet te zijn wat ze aanvankelijk leken.

Zoals wel vaker het geval is bij Japanse cinema, kan men gerust stellen dat deze film behoorlijk melig is. Er is veel geroep en gehuil en ook de soundtrack windt er geen doekjes om wat je als kijker hoort te voelen. Dit gezegd zijnde, het stoort geenszins. De pathos is vakkundig gedoseerd en emoties worden al bij al vrij organisch opgeroepen waardoor je – zonder het meteen in de gaten hebben –  onmogelijk onverschillig kan blijven. De romantiek is puur en krachtig en wordt bijgestaan door warme menselijkheid (zowel bij de protagonisten als bij neverpersonages) evenals een flinke dosis humor en een vleugje mystiek. De ontknoping maakte bij mij iets los. Ik zat oprecht ontroerd naar de aftiteling te staren en de film spookte dagen later nog door mijn hoofd. Vandaar dus ook paragraaf 1…

Heel fijn is dat de film zich tot herhaaldelijk bekijken leent (zie wederom paragraaf 1). De structuur ontvouwt zich geleidelijk aan tot een behoorlijk complex geheel, waarbij de nodige elementen slechts druppelsgewijs onthuld worden. Er wordt veel gezegd met weinig woorden en het vergt wat puzzelwerk om het totaalplaatje te zien. Toegegeven, hier en daar zijn er wat vrijheden genomen om de plot in elkaar te vlechten, maar deze wordt uiteindelijk zeer elegant gepresenteerd met veel respect voor de kijker, dus dat vergeef ik zonder wrok.

Inhoudelijk dus een stevig schot in de roos, maar de vorm is in dit geval minstens even belangrijk en wat mij betreft, is dit waar Your Name het aardse overstijgt. De hele prent is een ware oogstreling met handgetekende animatie van de bovenste plank. Je wordt als kijker verwend met haarscherpe close-ups (de stoffen linten, de potlood op het papier, de smartphone), adembenemende weerseffecten en landschapsbeelden (die openingsshot, het meer, de regendruppels op de tegels) die baden in een sfeervol lichtspel waardoor het scherm onophoudelijk bruist van het leven. Het contrast tussen het landelijke Itomori en het drukke Tokyo verbindt overigens zowel visueel als thematisch de protagonisten met het verhaal. Erg knap allemaal.

Liefhebbers van anime zullen Your Name ongetwijfeld al hebben gezien. Het is destijds een enorme kaskraker gebleken die door publiek en critici bijzonder goed werd ontvangen en vrijwel unaniem bestempeld als een instant classic. Daarom kan ik enkel hopen dat dit stuk iemand bereikt die – net als ik tot voor kort – nog niet de privilege heeft gehad. Moge mijn lofzang u overtuigen.

Loïc Charlier

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *