0

Het overzicht van Loïc in 3 categoriën

Zeven tegenvallers:

Dark phoenix: De meest recente X-menfilm doet de serie weinig eer aan. Wat mij betreft mag deze op de stapel naast Apocalypse (2016) en Origins: Wolverine (2009). Zit de strijd tussen studiobonzen over het bezit van de rechten er voor iets tussen? Wie weet. Ik ga uiteraard kijken naar de volgende productie in de hoop dat passie voor het bronmateriaal terug de drijfveer vormt.

Glass: het ietwat geforceerde bindmiddel voor Unbreakable (2000) en Split (2016) is veruit de zwakste uit deze officieuze trilogie. Ik ben verward uit de cinemazaal gestapt. Niet door de film zelf, maar eerder door de vreemde keuzes die regisseur Shayamalan blijft maken. Er was bedroevend weinig plezier te beleven aan dit sluitstuk en ik kreeg echt het gevoel dat hij opzettelijk zijn eigen canon saboteert met als enige doel fans van het eerdere werk te ergeren.

Doctor Sleep: kon me niet meteen bekoren. Ik had toevallig eerder dit jaar The Shining (1980) herbekeken en was dan ook benieuwd naar dit gewaagd vervolg. Jammer genoeg heeft het resultaat me behoorlijk teleurgesteld. Er steekt heel veel in de film waaronder een aantal passages die me oprecht intrigeerden, maar alles voelt slordig en onafgewerkt aan. Deze script hadden ze mijn inziens beter verwerkt tot een miniserie.

Countdown: een bijzonder flauw film. De premisse ontneemt het meteen van enige spanning en maakt alles pijnlijk voorspelbaar. De personages en dialogen zijn generisch tot het ridicule af en eigenlijk was het geheel gewoon een belediging voor zelfs mijn beperkte intelligentie. Bespaar u anderhalf uur – kijk desnoods naar de trailer als je het niet laten kan – en sla deze gerust over.

Ad astra: Noch Brad Pitt’s puppy-oogjes en contemplatieve voice-over noch de tot-de-verbeelding-sprekende wijze waarop ons zonnestelsel wordt weergegeven, konden me overhalen om dit scifidrama positief te beoordelen. Uiteindelijk voelde ik me redelijk onverschillig en waren het vooral de onwaarschijnlijkheden (zowel in de plot als in de fysieke gebeurtenissen) die me zijn bijgebleven.

Midway: Ridicule film vol stereotypische personages en patriotistische quatch. Het visueel spektakel is van topkwaliteit en ik heb in alle eerlijkheid wel lol gehad, maar dat is in dit geval zeker niet voldoende om deze ooit te herbekijken.

Bird box (2018): Deze Netflixfilm is op enkele dagen tijd door miljoenen mensen bekeken en zo uitgegroeid tot een heuse hype. Ik vond er persoonlijk maar niks aan. De premisse genereert heel wat plotgaten en maakt het zichzelf dus meteen moeilijk. Het resultaat is niet alleen in eerdere films al gedaan, maar wordt ook minder goed gebracht.

(lees verder onder de foto)

cc Warner Bros. Pictures

Dertien meevallers:

Shazam: DC levert een geslaagde film met persoonlijkheid, eigenzinnige humor en zelfs wat stof tot nadenken. Naast Wonder Woman een van de weinige uit het DCCU dat ik met plezier opnieuw zou bekijken.

Marriage Story: sterke acteerprestaties van Scarlett Johansson en Adam Driver die een koppel vertolken dat een punt zet achter hun huwelijk. Ondanks het droevig subject – en enkele behoorlijk hevige scènes – is de sfeer eerder licht en ontsannen en dat is de kracht van deze uitzonderlijk film. De protagonisten hebben steeds affectie en respect voor elkaar en het zijn eerder invloeden van buitenaf die het hele proces verzuren. Zeer oprecht en goed geobserveerd.

Zombieland Double Tap: Wie genoten heeft van deel een krijgt meer van hetzelfde, zij het net dat tikkeltje verder voorbij de lijn van fatsoen en politieke correctheid. Denk aan het vervolg op Ted (2012) of Deadpool (2016), nog twee films die het moesten hebben van de controverse wegens brutaal geweld en/of ultrachoquerende humor wat bij deel 2 jammer genoeg al heel wat minder fris aanvoelde. Then again, if it ain’t broke, don’t fix it.

Spiderman far from home: Marvel op automatische piloot. De speelse jeugdidheid van de cast werkt aanstekelijk waardoor ik met plezier het absurde concept waar het verhaallijn van de antagonist op gebaseerd is, door de vingers zie. Een van de meer genietbare films uit het MCU.

Fyre the greatest party that never happened: Volg anderhalf uur lang de logistieke nachtmerrie van het Fyre Festival. Een evenement dat de geschiedenisboeken is ingegaan als een van de grootste flops in de binnen de wereld van muziekfestivals. Ook de impact en het belang van sociale media en influencers voor markeringdoeleinden wordt onder de loep genomen. Krankzinnig en fascinerend.

Detective Pikachu: ik was aangenaam verrast door de manier waarop deze film het bekende Pokemonuniversum een eigen stijl en identiteit weet aan te meten zonder daarbij het bronmateriaal volledig overboord te halen. Het verhaal was niets om over naar huis te schrijven en de acteerprestaties waren wisselvallig (Renalds buiten beschouwing genomen) maar er zat voldoende geslaagde humor en visuele flair in om me aan boord te houden. Leuk voor jong en oud. Maar dan vooral voor jong.

Yesterday: zeer fijne feelgoedfilm met een groot hart en natuurlijk de fenomenale soundtrack. Om samen met je lief naar te kijken op een regenachtige zondagnamiddag.

Alita: Battle Angel: Deze scifi-actiefilm heeft veel te bieden, maar de onweerlegbaar oogstrelende CGI steelt de show en dat is eigenlijk nooit echt een goed teken. Hier en daar ook wat vreemde toonwissels. Nietegenstaande, een genietbaar avonturenfilm.

Bumblebee (2018): na talloze Michael Bay-verschrikkingen het voorbije decenium kregen we dit jaar eindelijk nog eens een Transformerfilm om enigszins enthousiast over te zijn. Let wel, de lat lag niet bepaald hoog, gezien de voorgangers, maar ik heb me in alle eerlijkheid bijzonder goed geamuseerd met Bumblebee. Uiteraard wordt het wiel niet opnieuw uitgevonden – we hebben het hier nog steeds over goede robots uit de ruimte die ten strijde trekken tegen slechte robots uit de ruimte waarbij beide kanten megacoole metamorfoses ondergaan waardoor je als een hysterisch kind staat te juichen voor een leutige sportwagen of jetski die klop krijgt van een gemene straaljager of dinosaurus of zo iets. Waar blijven die oscars? Ditmaal werd echter weer wat aandacht besteed aan de uitwerking van een aimabele protagonist en de band die zij opbouwt met de goede robot van dienst. Fris en nostalgisch tegelijkertijd. Bovendien ligt het aantal cuts per minute niet meer zodanig hoog dat je misselijk uit de zalen dwarrelt. Dat is ook altijd een pluspunt.

Behind the curve (2018): deze netflixdocumentaire volgt enkele spelfiguren binnen de Flat Earthgemeenschap tijdens hun voorbereidingen op een grote bijeenkomst. Het biedt een intrigerende blik op een groep paranoïde mensen die zodanig kritisch zijn in dit informatietijdperk dat ze het meest onwaarschijnlijke verhaal zijn gaan geloven – omdat de rest van de wereld blindelings de norm aanvaardt, ziet u. Boeiend om te zien hoe ze zelfs geconfronteerd met onweerlegbare wetenschappelijke data hun standpunt blijven verdedigen. Hoe de makers er dan weer in zijn geslaagd om deze materie met zoveel respect te benaderen is misschien wel het meest fascinerende.

Avengers: Endgame: de epische afsluiter van een indrukwekkende franchise. Het is bewonderenswaardig hoe ze elementen die verspreid zijn over een slordige twintig films vakkundig hebben laten samenvloeien. Niet alleen komt zo goed als elk personage uit de catalogus uitgebreid aan bod en krijgen de meeste verhaallijnen een waardige afronding, het visueel spektakel is weer van de partij en  et mag gezegd zijn – is zowat onevenaard. Zeker niet mijn favoriete Marvelfilm, maar overduidelijk een van de goeikes. Hoedje af, Kevin Feige.

The Disaster Artist (2017): Erg knap hoe James Franco deze op-ware-feiten-gebasserde film presenteert zonder te vervallen in puur ramptoerisme. Tommy Wiseau is een vreemde vogel. Een gepassioneerde excentriekeling met schijnbaar oneindige middelen die ondanks een frappant gebrek aan talent zijn eigen langspeelfilm heeft geschreven, geproduceert, geregisseert en nog de hoofdrol voor zijn rekening heeft genomen. Het resultaat was The Room, een film die de geschiedenisboeken is ingegaan als een van de slechtste films aller tijden – zodanig dat het hilarisch wordt en ondertussen een enorme cultstatus heeft bereikt.

Godzilla King of Monsters: vaak is het gebrek aan diepgang een belangrijk aspect in mijn beoordeling van een film. Ook bij popcornspektakel merk namelijk je heel snel dat je alle ontploffingen, vuurgevechten en instortende gebouwen niettegenstaande weinig meeleeft als er gewoon geen band is opgebouwd met de personages. Wanneer het allemaal te oppervlakkig en generisch blijft, kan het je gewoon niet schelen wat er met hen gebeurt. Het is dan ook een verdienste als een film er in slaagt om ondanks dit mankement topvermaak te leveren. Geen idee hoe de hoofdpersonage heet. Vraag me niet wie er sterft en wie het haalt. Geen benul wat er eigenlijk juist allemaal gaande was, maar dat was in dit geval dus ook totaal irrelevant. Uw oogballen worden 2u lang zodanig verwend met adembenemende shots van vechtende monsters op epische schaal dat al de rest enkel in de weg zou staan.

(less verder onder de foto)

 Vijf topfilms:

John Wick parabellum: Deel drie van de hypergestyleerde wraakepos. Het stuntwerk is wederom van de bovenste plank evenals de montage die ruimte laat aan de kijker om echt te genieten van het vakmanschap dat wordt tentoongesteld. Het is verontrustend hoeveel plezier je kan halen uit 100’ puur geweld wanneer deze op zo’n meesterlijke wijze in beeld wordt gebracht. Een ware masterclass voor amateurcinefielen, choreografen en beeldkunstenaars. Tevens een krankzinnig drankspel als je een bij elke headshot een slok moet nemen…

Joker: Er is reeds heel wat inkt gevloeid over een van de grootste succesprenten van het jaar. Niet alleen verdient Joaquin Phoenix een standbeeld voor zijn uitmuntende prestatie, ook de regie van Todd Philips, de prachtige fotografie en ijzersterke script zijn stuk voor stuk goddelijk. Joker is bikkelhard en niet bepaald vrolijk te noemen. Desalniettemin kan ik niet wachten om hem opnieuw te zien. Weken later spookten bepaalde scènes nog door mijn hoofd en dat is bij weinig andere films het geval geweest dit jaar. Ook de moeite waard om u te verdiepen in de geinige controverse die is ontstaan nog voor de film in de zalen verscheen. In ieder geval kan je  – gezien de box office van meer dan een miljard dollar – alvast stellen dat het over het algemeen in de smaak is gevallen.

Knives Out: Een van de leukste cinemaervaring van het jaar. Deze Agatha Christie-achtige whodunit is op papier behoorlijk cliché. De premisse is zo oud als de tijd zelf. De personages zijn karikaturen en de setting is gewoon cluedo ‘maar dan in het echt’. Maar de film is zich hiervan echter bewust en neemt zich dan ook niet au sérieux. De sterrencast beleeft klaarblijkelijk enorm veel plezier en dat geeft af op de kijker. Met een aantal ingenieuze twists weet regisseur Ryan Johnson het overigens zeer fris te houden en maak je van begin tot einde een uiterst amusante rit mee.

Spider-man into the Spider-verse (2018): Als je het mij vraagt de beste Spider-man verfilming van het millenium en overigens een van de meest oogverblindende animatiefilms ooit gemaakt. De personages, het vehaal, de humor, de soundtrack, de stijl, de toon, … alles klopt in deze productie en je krijgt een geheel dat mijlenver uitsteekt boven de doorsnee superheldenfilm. Ik raad deze parel aan iedereen aan.

Deadwood the Movie: Iedereen klaar? OK. Hou u vast. Deadwood is mijn favoriete serie aller tijden. Voilà. Ik heb het gezegd. Straf hé. Hoe zegt u? Ah. Niemand weet wie ik ben en niemand maalt om wat ik vind. Ja. Daar zit wel wat in, natuurlijk. Soit, neem het dan maar van deze onbekende aan. De HBO-serie Deadwood is magistraal van begin tot einde. Drie seizoenen lang word je getrakteerd op de meest briliante dialogen bestaande uit taalgebruik dat tegelijkertijd zo grof en zo eloquent is dat je elke aflevering van je stoel wordt geblazen. Naast het tekstuele wordt er ook enorm veel gezegd met blikken en lichaamstaal van een uitstekende cast waardoor ik na de serie drie keer te hebben gezien nog steeds nuances ontdek die het geheel vorm blijven geven. De personages zijn stuk voor stuk memorabel en magnifiek en de toon en sfeer zijn perfect vanaf de allereerste scène. Kijkcijfers vielen echter tegen en de show is in 2006 stopgezet. Dertien jaar lang hebben fans op hun honger gezeten hopend op een dag dat dit meesterwerk een passend einde zou krijgen. Met Deadwood The Movie is dat bij deze goedgemaakt. De overgrote meerderheid van de acteurs zijn terug van de partij en het is een waar genoegen om nog een laatste keer te mogen genieten van hun verbaal gekibbel en gewelddadige uitspattingen. Hang Dai, cocksuckers.

Loïc Charlier

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *