0

Review La Quietud

Familiedrama’s zijn van alle tijden en alle culturen. Origineel uit de hoek komen is daarom niet altijd simpel, jammer genoeg kan deze Argentijns drama van Pablo Trapero niks nieuws vertellen.

Na jaren van afwezigheid en na de beroerte van haar vader, keert Eugenia uit Parijs terug naar La Quietud, het riante landgoed bij Buenos Aires waar ze wordt herenigd met haar moeder en zus. De drie vrouwen worden gedwongen de emotionele trauma’s en duistere geheimen van hun gedeelde verleden te confronteren. Oude grieven duiken weer op, jaloezie tussen de zussen ook, alles versterkt door de verontrustende fysieke gelijkenis van beide vrouwen.

Pablo Trapero (“El Clan”, “Elefante Blanco”) is een gelauwerde regisseur. Drama’s zijn een specialiteit voor hem en vrouwen krijgen vaak de hoofdrol in zijn films. De film begint goed, de invalshoek met de twee zussen en de moeder is interessant en heeft veel mogelijkheden. Maar jammer genoeg is Trapero uitvertelt naar 1u. Zijn verhaal draait in het rond en de komst van een nieuw personage is meer een voetnoot dan een relevante passage. “La Quietud” mist diepgang en wordt al snel te melodramatisch. Wat wel aan te raden is zijn de zeer mooie beelden en de uitstekende muziek.

De cast is in vorm jammer genoeg krijgen ze te weinig om hun echte talent te kunnen tonen. Bérénice Bejo en Martina Gusman zijn zeer complementair als de zussen in de film. Graciela Borges is perfect gecast als de moeder. Edgar Ramírez heeft niks om handen in deze film.

Stanley Berenboom

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *