0

Superhelden 2018

Cinefielen allerhande rollen met hun ogen bij de zoveelste superheld in kleurrijk kostuum die de
planeet moet redden van de volgende dreiging, maar het is ontegensprekelijk; deze films doen het
goed en hebben hun territorium opgeeist in dergelijke eindejaarslijstjes. Voornamelijk Marvel ligt
aan de top wat betreft de productie van oerdegelijke blockbusters. De box office wordt niet zomaar
door moederbedrijf Disney gedomineerd.
Ook in 2018 kregen we namelijk flink wat spectaculaire actie en een gezonde dosis humor
voorgeschoteld. Er hebben weer een leger aan animators hele lange werkdagen geleverd en dat is er
steeds aan te merken. Ik hoor u denken dat een dergelijke inzet inherent is aan de filmindustrie, en u
hebt daar gelijk in, maar de schaal waarin de MCU (Marvel Cinematic Universe) wordt verwezenlijkt,
is niets minder dan indrukwekend en toch wel vrij uitzonderlijk. Ik stap dan ook steevast uit de
cinemazaal met een glimlach op m’n gezicht. Goed gedaan, executives. Opdracht volbracht. Mijn
geld hebben jullie weer eens mooi mogen incasseren, en ik kom bovendien terug voor de volgende.
Doch ergens is het jammer dat deze films niet vaker iets ambitieuzer uit de hoek komen. Ik voel
zelden de drang om een Marvelfilm opnieuw te bekijken. Overigens ben ik na een week de meeste
plotelementen en personages grotendeels vergeten. Dit geldt voor de overgrote meerdeheid van
wat ze uitbrengen (met dit jaar als toonvoorbeeld Antman and the Wasp en Black Panther).

Doch, sporadisch wijken ze ook af van het geijkte pad. Ik had destijds enorm genoten van Deadpool. Ongekuist, hypergewelddadig, politiek incorrect en hilarisch zonder dat het
enigszins gratuiet wordt. Deel 2 is meer van hetzelfde en voelt in alle eerlijkheid dus allemaal niet
meer zo fris aan al gaan ze bij momenten nog een stapje verder voorbij de grens van het fatsoenlijke.
Desondanks Deadpool 2 was veruit de meest edgy blockbuster binnen de MCU uit de voorbije jaren.
Laat me het Marvel-onderdeel van deze superheldenspecial afsluiten met een topper van formaat.
Avengers Infinity war was een gedroomde apotheose (of althans het begin ervan). De fans waren het
er zowaar unaniem over eens. Toegegeven, je moet zo ’n 20 voorafgaande films hebben gezien om
helemaal mee te zijn want anders zit je te kijken naar een drie-uur durend CGI-festijn waar je kop
noch staart van snapt. Als dat niet uw ding lijkt, zou ik het alvast laten voor wat het is, maar als je
superheldenfilms wel kunt lusten en een Dr Strange kunt onderscheiden van een Star Lord, is het
een absolute aanrader. Niet alleen is Infinity War een van de beste Marvelfilms ooit gemaakt, het is
een sterke film tout court. Hoe dat komt is heel eenvoudig en het is me een raadsel waarom ze bij
Marvel hier niet vaker op inzetten. Per-so-na-ges. Met een beetje diepte. En ontwikkeling. Dit is
geen geheim, beste filmmakers, en het geldt voor zogoed als alle verhalen ooit geschreven.
Personages zijn wat je meeslepen in de fictie. Ze overtuigen je en doen je iets voelen. In dit
specifieke geval zien we, Thanos, een prachtig uitgewerkte antagonist de hele film dragen en ons tot
de allerlaatste minuut op het puntje van onze stoel houden. Chapeau. Ik ben zowaar opgewonden
voor het vervolg (Endgame) en het is lang geleden dat ik dat nog eens luidop
durfde te zeggen… of typen eerder.
Men zou het haast vergeten, maar er bestaat ook een DCEU (DC Extended Universe) met adaptaties
van die andere superheldenfabriek (denk aan Superman, Batman, etc.). De voorbije jaren hebben ze
bij DC echter steeds in de schaduw van Marvel achterop staan hinken. Toen plots in 2017 Wonder
Woman verscheen, leek het even of ze eindelijk begrepen hadden waar het publiek op staat te
wachten. Met Aquaman wordt spijtig genoeg pijnlijk duidelijk dat er sprake was van een
uitzondering. Het is precies alsof ze beschikken over de juiste ingrediënten, maar gewoon geen
deftig recept noch bekwame kok kunnen vinden. Er zijn mopjes. Er is visueel spektakel. Er is
bombast, drama en epiek. En toch kan het me allemaal weinig boeien. Erger dan Justice League of
Batman V Superman was het alvast niet, maar dat is geen referentie.
Ik kijk wel uit – mocht het nog niet bestaan – naar een GIF van Jason Mamoa’s gezicht op het lijf van
Derek Zoolander gephotoshopt: Moisture is the essence of wetness… Aan het werk, internet!

Loïc Charlier

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *