1

De ondergang van de droom machine

Pixar is een baken van creativiteit. Maar zoals elke studio begint zelf Pixar te krasselen. Het is waar dat Pixar nu deel uitmaakt van een groter, beter geoliede machine genaamd Disney, maar de trailer van de nieuwe film: “Finding Dory” is een teken aan de wand.

Het verhaal van Pixar begon al in de jaren 70’. Toen  de Computer Graphics Lab films wou maken via computers. Nadat de meeste van de werknemers voor George Lucas gingen werken gingen de plannen met hen mee. In de jaren 80’ besloot Steve Jobs de werknemers van Computer Graphics Lab, die nu voor Lucas werkten over te nemen in een nieuwe bedrijf: Pixar. In het begin was er geen sprake van films, maar gaande weg begon een werknemer genaamd John Lasseter (nu verantwoordelijk voor alle Disney animatie films) meer en meer korte films en reclame films te maken. Met zijn collega’s hadden ze tot doel een echte film te regisseren. Samen met Disney Studio’s werkten ze samen aan een film genaamd ‘Toy Story’(geregisseerd door John Lasseter). Maandag zal er een specifiek artikel over ‘Toy Story’ verschijnen.

De relaties tussen Disney en Pixar zijn niet altijd gemakkelijk geweest, vaak ontstonden er conflicten. Het probleem was dat Pixar het gevoel had dat ze meer moesten verdiende voor het geleverde werk dan dat ze kregen van Disney. Pixar werkte aan de productie van de film en Disney aan de distributie. Pixar flirte eventjes met andere studios. Warner Bros. was bereid om samen te werken met Pixar. Uiteindelijk besloot Disney Pixar te kopen in 2006 voor  7.4 miljard dollars.

Sinsdien lijkt het erop dat Pixar een andere weg is ingeslagen met hun films. Voordien werkten ze aan originele films met prachtige verhalen en animaties.  Ze bereikten dit door een “Pixar Braintrust”, op been te zetten. Alle regisseurs en senaristen werkten mee aan elkaars films. John Lasseter, Brad Bird, Pete Docter, Andrew Stanton, en Lee Unkrich stuk voor stuk meestervertellers.  Één keer produceerde Pixar een vervolg: “Toy Stoy 2”.Alle andere waren originele ideën van grote filmmakers: “Toy Story”, “The Incredibles”, “A Bug’s Life”, “Finding Nemo”, “Cars”.

In Het begin was er geen vuiltje aan de lucht de succes en de prijzen bleven maar komen: Ratatouille”, “WALL-E”  en “Up”. Maar toen was het 2010 en brachten ze “Toy Tory 3” uit. De film was een onwaarschijnlijk success en won het een Academy Award voor Beste Animatie Film. Maar sindsdien besloot Pixar bijna alleen maar sequels of prequels uit te brengen: “Monsters University”, “Cars 2”. “Brave”, “Inside Out” en “The Good Dinosaur” zijn de uitzonderingen. Het zijn natuurlijk nog altijd veel originele films en “Inside Out” is een meesterwerk. Maar als men kijkt naar de volgende films van Pixar begrijpen we zeer snel dat ook de grootste originele studio heel veel geld moet opbrengen voor Disney en hoewel de originele films enorm veel geld hebben opgebracht, verdienen ze nog meer aan sequels.

“Finding Dory”, “The Incredibles 2”, “Cars 3”, “Toy Story 4” zullen naar alle waarschijnlijkheid weer top films zijn maar er worden zo weining orignele films gemaakt op grote schaal dat we onze hoop op Pixar hadden geplaats. Jammer genoeg is het ijdele hoop…

Stanley Berenboom

One Comment

  1. Geld.
    Poen, kapitaal, financiën, cash, groen, inkomsten, centjes en veel.
    Zeker bij dergelijke grote instellingen draait het uiteindelijk toch om hoeveel het kan opbrengen. Nieuwe IP uitbrengen, is een risico. De doorsnee kijker is geen cinefiel op zoek naar een uitdagende ervaring of een confronterend verhaal – en dan zeker in het geval van animatiefilms waarvoor het doelpubliek verondersteld wordt over het algemeen toch redelijk jong te zijn. Ze willen herkenbare protagonisten in gekend universum. Hetzelfde gebeurt bij tripple A videospellen (denk aan Assassin’s creed, Call of Duty, Need for Speed etc.). Het is duidelijk dat Disney/Pixar briljante artiesten in huis heeft die in staat zijn om originele verhalen met prachtige beelden te vertellen – Inside Out was inderdaad een absoluut pareltje – maar ik veronderstel dat de beslissingsnemers zich geen misser willen permitteren.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *