1

REVIEW: The Lobster

Surrealisme, vele grote Belgische kunstenaars hebben een grote carrière opgebouwd met hun absurde maar prachtige kunstwerken. Nochtans is het een Grieks regisseur die de perfect surrealistische film regisseert. “The Lobster” is een indrukwekkend voorbeeld van surrealistische cinema.

De film speelt zich af in een wereld waarin vrijgezellen veranderd worden in dieren. Vrijgezellen krijgen 45 dagen om een partner te vinden nadat ze inchecken in een hotel. Indien ze niet slagen, worden ze veranderd in een dier en losgelaten in het bos. We volgen het verhaal van David (Colin Farrell) nadat hij incheckt in het hotel met zijn broer, die veranderd is in een hond.

Yorgos Lanthimos is een uitstekende regisseur. Hoewel het verhaal compleet absurde is creëert hij, met veel overtuiging, een wereld waarin je als kijker in geabsorbeerd wordt. De decors zijn prachtig en de film is heel mooi in beeld gebracht. De film dient als metafoor voor onze wereld waarin ons gedrag subtiel wordt bepaald. De film gebruikt onze romantische verwachtingen maar trekt het in het belachelijk. De film is een subtiele aanval op onze maatschappij vol met kleine herkenbare details. De acteurs vallen nooit uit de toon waardoor de film geloofwaardig blijft tot het bitter einde. Hoewel het verhaal als een romantisch drama kan worden beschouwd, is de film verrassend grappig. De droge humor is in elke scene aanwezig waardoor de film verschillende luchtige momenten kent.  Colin Farell is onherkenbaar in de rol van David, een echte fysieke transformatie die hij gebruikt om een zeer nuchtere prestatie te leveren. De zachte Rachel Weisz is de uitstekende match en de chemie tussen beide acteurs is duidelijk merkbaar. Léa Seydoux als de harde tante, de lispende John C. Reilly en de verrassende sterk acterende Griekse actrice Ariane Labed zijn de andere uitblinkers uit de film.

De film werd genomineerd voor de Gouden Palm in Cannes en vertrok met de belangrijke Jury Prijs uit de Zuiderse stad.

Let op, de film is niet voor iedereen. Hou een open geest en accepteer de originele premisse van de film. Rationaliteit komt er niet aan te pas, maar de film is een grappige, emotionele absurde zoektocht naar geluk.

Stanley Berenboom

One Comment

  1. Ik was helemaal mee tot de laatste 20′. Ik zal niets verklappen – het internet is zo verdomd gevoelig ivmspoilers – maar het einde had ik liever een andere richting zien gaan. Desalniettemin, een zeer originele film. Bijzonder geestig en verrassend.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *